لبخند رزهای زیر باران مانده

تنهایی

rose-redpink — Tue, 03 Nov 2009 19:30:12 GMT

تو می دانی که من

از میان همه نعمت های این جهان،

آن چه را برگزیده ام و دوست می دارم، تنهایی است.

این نگهبان سکوت،

شمع جمعیت تنهایی،

راهب معبد خاموشی ها،

حاجب درگه نومیدی،

سالک راه فراموشی ها،

چشم به ره پیامی، پیکی

گرمی بازوی مهری نیست

خفته در سردی آغوش پر آرامش یأس

که نه بیدار شود از نفس گرم امید

سر نهاده است به بالین شبی

که فریبش ندهد عشوه ی خونین سحر.

" ای پرستو که پیام آور فروردینی"

بگریز از من، از من بگریز!

باغ پژمرده ی پامال زمستان ها

چشم به راه بهاری نیست

گرد آشوبگر خلوت این صحرا

گردبادی است سیه، گرد سواری نیست...

شاعر: دکتر علی شریعتی

+ جالبه که موسیقی ها هم مثل بوها خاطره انگیزن و تورو میبرن به همون روزایی که گوششون میدادی و اتفاقاتی رو حس میکنی که تو اون روزها برات افتاده.

حمله ی ویروس ها!

rose-redpink — Thu, 29 Oct 2009 20:31:18 GMT

1- میلاد امام رضا(ع) مبارک.

2- قرار بود هفته ی پیش بیام تو وبلاگم از خمیربازیای آبجی خانوم بنویسم!! اما گفت که اینکار رو نکنم و عکسی رو هم که از خمیربازی های آریاش گرفته بودم رو هم پاک کرد! منم گفتم میرم همینطوری مینویسم، چیزی که تو نت زیاده عکس خمیربازی آریاست! تازه سطلیشم داره :)) الان شما هم کنجکاو میخواین بدونین، نمیشه که نگم قضیه اش چیه، میشه؟؟ :| هفته ی پیش چقدر خندیدیم، استادشون گفته که باید خمیر بازی بگیرن و اشکال رو با خمیر بازی بسازن و از نماهای مختلف ببینن، نمیدونم مربوط به چه درسیش میشه؟ اما هر چی هست خیلی بانمکه! از من اصرار از اون انکار که آبجی خانوم بیا برو از این خمیر بازیای سطلی که رو درش ساعت هم داره بخر:) آبجی خانوم: خب دیگه همین یه کارم مونده مثل این پیش دبستانیا یه سطل خمیر بازی دستم بگیرم برم سر کلاس :))) حالا این هفته اومده میگه 10تا رنگ رو باهم مخلوط کردم :( میگم حالا چه رنگی شده میگه قهوه ای! سه تا رنگ صورتی مختلف توش داشت، خیلی حیف شد! :|

ببین آبجی خانوم اینارو مینویسم که چهار روز دیگه بیای بخونی ببینی چه روزگاری رو تو ترمک گذروندی :D

3- امروز رفتم دکتر تا دست شفای آقای دکتر!! وجود بیمارمان را شفا بخشد :D میگه که تقریبا 200نوع سرماخوردگی داریم :| دلم خواست بپرسم چند نوع ویروس کامپیوتری داریم؟؟ آخه این سیستم هر روز یه ویروس جدید قورت میده من که حریفش نمیشم. همونطور که مامان حریف من نمیشه! مثلا وقتی مامان جون میگن که دخترم مراقب باشه و این حرفا منم میگم اگه بخواد منو بگیره که میگیره دیگه این سوسول بازیا چیه؟؟ :| حالا هم که سرما خوردم مامان میگه تو یه بار آمپول بخوری دفعه ی بعد حرف گوش میدی :| رفتیم دکتر، آقای دکتر هم گفت که نیازی به آمپول نیست :D

از قدیم گفتن پیشگیری بهتر از درمانه!! شما رعایت فرمایید تا به روزگار من و سیستمم گرفتار نشید:).

4- اگه میبینید که خیلی جمله بندیام داغانه بزارید به حساب داروهایی که خوردم و خواب آوره، روی شیشه ی دارو ها هم نوشته خواب آور، در زمان مصرف از رانندگی خودداری فرمایید. اینجا که اتوبان نیست پس میتونم خیلی درب و داغون روزمرگیامو بنویسم.

من و روزم

rose-redpink — Wed, 21 Oct 2009 20:59:18 GMT

1- خلاقیت نوشتنم سوخته! همونقدر که، بعد از سیصد سال! بعد از یک هفته شایدم بیشتر امشب نقاشیمو تموم کردم. کلی با مداد رنگیا صفا کردم. هووووووم دوره ی مدادرنگی رو نگذروندم اما نمیدونم چرا اینقدر جذبم میکنه؟؟ وقت ِ اضافه پیدا کنم حتما دوره ی مدادرنگی رو هم میرم میگذرونم، آخه خیلی لذت بخشه، مخصوصا اگه تو کارت صورتی هم داشته باشه :D ! هر کی میاد تو اتاقم و بعضی از شاهکارامو میبینه بهم میگه چرا نمیری رنگ روغن؟؟ منم مسرور و مشعوف میگم دوست ندارم:| آدمایی که با رنگ روغن نقاشی میکنن رو نگاه کردم تا مگه یک کم به سمتش کشیده شم اما نشد. شاید باید یک کار بزنم تا لذتش رو بچشم و بخوام برم دوره شو ببینم.

تو خونه مون آبجی خانوم خیلی با نقاشیای ِ من صفا میکنه و هر چی میکشم میزنه به نام خودش که کسی نبردتش! :| و همین آبجی خانوم هم اصرار داره قبل از مداد رنگی برم رنگ روغن! امشب هم وقتی داشتم رو نقاشیم کار میکردم، پشت سرم، خودشو چپونده بود کنار بخاری و از کلاساش و دانشگاهش میگفت از خوابگاهی که من هیچ وقت تجربه اش نکردم، با ذوق، و گاهی هم از موسیقیی که در حال پخش بود حرف میزدیم، یه آلبوم خیلی قدیمی که هر چی فکر کردم خواننده اش یادم نیومد. چقدر دوست دارم مثل همیشه آبجی خانوم تو اتاقمون باشه و تا دیر وقت باهم حرف بزنیم و سربه سر هم بزاریم. که البته الان آبجی خانوم خفته اند.

2- امروز وقتی با دوستم قدم زنان از دانشگاه برمیگشتیم، یه گربه ی بی ادب پرید و یه یاکریم رو به دندون کشید و جست زد زیر کانالای آب! خواستم یه سنگی چیزی بردارم و کمکش کنم اما گربه ی بی ادب فرار کرد و من اصلا از جای خودم هم تکون نخوردم! طبیعت ِ وحشی :| دلم به حال یا کریم ِ سوخت، چقدره این پرنده ها نترسن، تا نزدیکشون میری اما پر نمیزنن، یه حس اطمینان و اعتماد دارن، به همه چی. دوتا از این یاکریما روی درخت انجیر خونه مون، میخوابن.

3- اینم تصویری از نقاشیی که کشیدم. به دلیل نور بد اتاق عکس زیاد خوب نشده، و الا من نقاشیم، مخصوصا رنگ آمیزیم با مدادرنگی، حرف نداره :D

rose-redpink — Mon, 19 Oct 2009 19:48:18 GMT

*حذف شد*

تصمیم گرفتن سخته و تصمیم درست گرفتن سخت تر

rose-redpink — Sat, 17 Oct 2009 18:45:40 GMT

من به آدم بزرگا حق میدم اما شاید بد نباشه یه کم هم اونا به من حق بدن و همچنین فرصت. میدونم که یک عمر فرصت داشتم برای حلاجی کردن روزای زندگیم و فکر کردن به اتفاقاتش! اما بازهم نیاز به زمان دارم. به هر حال من تصمیمم رو میگیرم و ممکنه بعدن هم از تصمیمی که گرفتم پشیمون بشم!! اما هر چی هست تصمیم خودمه و تا جایی که بتونم پیش میرم. ولی خب بد نیست گاهی از تجارب دیگران هم استفاده کرد.

این روزا بیشتر از همه نیاز دارم که با یکی حرف بزنم و درد و دل کنم، آخه همه چی تا حلقم اومده بالا، با این اوضاع روحی انتخاب کردن راه درست هم شده دردسر!

آره خب حس میکنم اگه حرف بزنم و این بار سنگینی که تو دلمه رو خالی کنم، اونوقته که سبک میشم و میتونم راحت و درست انتخاب کنم.

+ واقعا دارم میترکم!

گذر از کوچه ی خاطرات

rose-redpink — Fri, 16 Oct 2009 21:24:18 GMT

دلم برای این وبت تنگ شده بود
از این جا شروع شد دوستی من و تو رها میبینی

+ این یک کامنت خصوصی قدیمی...

سالگرد جدایی مبارک!

rose-redpink — Sun, 11 Oct 2009 18:29:18 GMT

با امروز با این ساعات و ثانیه ها میشه یه سال. فرقش اینه که اون روزا پنج شنبه بود و این روزها شنبه. اونروزها بیخیالی بود و این روزها دغدغه! فرق این روزها درک و فهم منه، دچار بودنه منه! دچار یک جور دیوانگی یا سرمازدگی... هر چی هست خسته ام کرده...

فکر میکنم به یک سال پیش که اگه مثل فردا نمیزاشت بره حالا زندگی من اینطوری بهم نمیریخت.

وقتی که سعی میکنم آروم باشم و کتاب بخونم یادم میوفته که امروز چه روزیه و بیشتر از اون، دلیل بهم ریختگی ِ امروزمو میفهمم...

امروزی که سعی کردم یه روز خوب برای خودم بسازم اما یه چیزی آزارم میداد و اعصابمو بهم میریخت و هر چی میشکافتم به هیچی نمیرسیدم تا اینکه.. امروز ِ یه سال پیش رو به یاد آوردم... (هرچند که روزشمار تقویم روشن بود!)

یه روز خنک پاییزی... وقتی که درختها شعله ور میشن... وقتی که منم همراه درخت ها پر حرارت میشم و فرو میریزم...

قلبم طاقت نداره میخواد که سینه بشکافه و بزنه بیرون ازاین قفس سرد تنهایی از این بی روحی و مردگی از این اسارت... اما...

توضیحات: تا اینجا رو دیروز نوشتم دیگه فرصت پابلیشش نبود و باید سریعا میرفتم. خب ادامه اش میدم برای امروز، آخه دیروزم یه پست داشتم امروزم یکی، حالا هر دوشو باهم میزارم.

یک سال پیش مثل امروز هم جمعه بود، روزی که پیامی حاوی... یک طومار، وقتی خوندمش اشک تو چشام جمع شد اما جلوی ریختنشونو گرفتم و به خودم گفتم که دیگه هیچ وقت هیچ اشکی نمیریزم!، اونشب وقتی خوابیدم یه خواب دیدم که این متن زیر هم نتیجه ی اون خواب بود

"بغض من شروع شده و نبض روزها کند میزنه، سخته خیلی سخت، دردناک، بزار همیشه دردناک بمونه و سبک نشه خالی نشه آروم نشه، دارم تحمل میکنم، چشای من دیگه هیچ وقت بارونی نمیشن

دیشب که بازهم جلوی جاری شدن اشکامو گرفتم خواب چشای منو دزدید و به رویایی در کنار باغچه ای وسیع و پهن برد، دوردستها به ستونی بی جون و سفت و گچی تکیه داده بودم و نگاهم به باغچه دوخته، بلند بلند گریه میکردم صدای گریه هام روح باغچه رو پریشون میکرد باغچه ای که فقط یک درخت داشت و سبز بود و دیگه هیچی نه گلی و نه خاری."

عکسای اونروزامو که نگاه میکنم... هی... تنها پیام اونروز من بهش یک خداحافظی بود.

گاهی به این فکر میکنم که مسئول این بهم ریختگی ها کیه؟ و بعد جواب میدم خب خودم! به این فکر میکنم که اگه برگردم یه سال پیش و رابطه مون قطع نمیشد حالا من اینجا چیکار میکردم؟؟ آیا چیزی برای بهم ریختن من وجود داشت؟؟ این سرنوشت آیا همینطوری بود؟؟ یه چیزی رو مطمئنم که اگه نمیرفتیم حالا من در چه حالی بودم!؟!

خیلی خسته ام دیشب دیر خوابیدم و امروز هم صبح زود بیدار شدم، روز پر کاری بود. الانم دارم سعی میکنم که یه پست خوب از آب در بیاد و بعد مسواکم رو بزنم و تو تاریک روشن اتاق، کتاب بخونم و بخوابم.

فعلا همینجا تمومش میکنم اگه فردا اومدم و دیدم اشکالاتی داره یا اضافاتی نیاز داره تصحیحش میکنم.

+ و در آخر از تموم دوستای گلم تشکر میکنم. از هستی جون، از بانوی اردیبهشت عزیزم، از ریحانه ی عزیزم، نازنین جون، داداش ساسان، آبجی ساغر، مدسن عزیز داداش محمد و خیلی دوستای دیگه که هنوز همراه منن و هوامو دارن، از دوستانی که خیلی وقته ازشون بی خبرم و همچنین از ویولت و تارای عزیزم که نوشته هاشون کمک خوبی به من بوده. همچنین خواننده های خیلی خاموش!. با آرزوی سلامتی و شادی برای تک تک عزیزان.

+ یه لحظه احساس مجریگری بهم دست داد :D !

+ آرزو میکنم که یه روز دوباره اینجا مثل روزای تاسیسش پر از زیبایی و شادی بشه، پر از حس خوب و سرشار از دوستی. میدونم که با حرفام اینجا رو از هدفش دور کردم.

+ فکر میکنم طولانی ترین پست وبلاگ شده نه؟؟ :|

آسمانِ خیسِ اتاق...

rose-redpink — Tue, 06 Oct 2009 20:03:18 GMT

باران

rose-redpink — Fri, 02 Oct 2009 14:25:18 GMT

وای باران

باران

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما چه کسی

نقش تو را خواهد شست

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می زند موج نگاهم تا دور

وای باران

باران

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشی هاست

خواب را دریابیم

که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم

و ندایی که به من می گوید: گرچه شب تاریک است

دل قوی دار سحر نزدیک است...

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توان بخشش دارند

که مرا زندگانی بخشی

چشم های تو به من آرامش می بخشد

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا با وجود تو شکوهی دیگر

در تنی دیگر هست

می توانی تو به من زندگانی بخشی

یا بگیری از من، آنچه را می بخشی

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی

روی تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجیب

عاقبت مُرد!!! افسوس

کاشکی می دیدم

من به خود می گویم

چه کسی باور کرد، جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد

با من اکنون چه نشستن ها، خاموشی ها

با تو اکنون چه فراموشی هاست

چه کسی می خواهد

من و تو

ما نشویم

خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر ما نشوی خوشتنی...

شاعر: حمید مصدق

+ کاش میشد... :(

+ عکس هم show نمیشه! یعنی نقاشیی که کشیدم.

+ ممنون از دوست عزیزم یه دوست!!! . قسمتی از این شعر در قسمت نظرات وبلاگه.

بوی ماه مهر

rose-redpink — Wed, 23 Sep 2009 08:56:18 GMT

آخ که چه لذتی دارد ساعتت را یک ساعت عقب میکشی و میخوابی، به اندازه ی کافی و صبح بی هیچ دغدغه ای صبحانه ات را با چای شیرینی که به اندازه ی کافی وقت برای خنک شدن داشته، میل میکنی. آنقدر وقت داری که به کارهایت برسی، نقاشی های نیمه ات را تمام کنی، کتابهایی که هنوز برگهایی از صفحاتش مانده، جدول های حل نشده! و به اندازه ی کافی وقت داری که بی دغدغه به خرید بروی و تمام مغازه ها را برای پیدا کردن جنس مورد علاقه ات سپری کنی و باز وقت اضافه بیاوری. انگار که این یک ساعت به اندازه ی یک روز اضافه به من وقت داده است!

دلم ميخواهد ساعتم را يک ساعت عقب بکشم

و بخوابم

به اندازه ی تمام سالهايی که نخوابيدم

و صبح قيامت با صدای شيپور اسرافيل بيدار شوم

و به صف بايستم

در حالي که نامه ی اعمالم را به دست راست گرفته ام! :|

+ هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه! آخ که چقدر دوست دارم اینجارو. :)

با سلامی دوباره به باغچه به گل به دوست. به لذت گوش دادن به نوای بارون.

+ بوی ماه مهر ، یادش بخیر روز اول مدرسه و کیف و کفش و مدادرنگی ها.