روز ها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به آنها می گفت: می آید! من تنها کسی هستم که غصه هایش را می شنوم  و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد.

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به نوک او دوختند... گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود و گفت: با من بگو از آنچه سنگینی سینه ی توست. گنجشک گفت: لانه ی کوچکی داشتم... آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع برای چه بود؟ چه می خواستی، لانه ی محقرم... کجای دنیا را گرفته بود؟

سنگینی بغض راه کلامش را بست. سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت: خواب بودی ماری در راه لانه ات بود...باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند... آنگاه تو از کمین مار پر گشودی...!

گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود. خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو  دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خواستی. اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی در  درونش فرو ریخت. صدای گریه اش عرش خدا را پر کرد.